Vroeger zei ik altijd “ik voel het in mijn buik”, te jong om te weten dat dat mijn intuïtie was.
Ik luisterde altijd naar dat gevoel, vooral als het slecht nieuws bracht. Mijn hoofd zei vaak wat anders dan mijn buik, maar ik vertrouwde altijd mijn buik.
Dat heeft me vaak in vervelende situaties gebracht thuis, maar ik bleef vertrouwen op mijn gevoel. Als mijn moeder bijvoorbeeld een nieuwe vriend kreeg en ik had er een heel slecht gevoel bij vertelde ik haar dit. Maar liefde maakt blind en zijn de vlinders belangrijker dan een onderbuik gevoel van je dochter. Vaak liep de relatie dan ook uit op niks, en bleek ik gelijk te hebben.
Maar ook op school of op werk liep ik er vaak tegenaan dat niet iedereen er voor open staat om te luisteren naar intuïtie. Waar iedereen rechts ging, ging ik links omdat dat beter voor mij voelde. En dat pakte altijd goed uit.
Maar dat werd bestempeld als toeval en had volgend anderen niks te maken met dat stomme onderbuikgevoel waar ik het altijd over had.
Mijn intuïtie en ik werden meer en meer vrienden van elkaar en ik vertrouwde (en nog) er volledig op. Al denkt mijn hoofd wel eens MIR, hou eens op! toch volg ik mijn intuïtie.
Het heeft me vrienden gekost, dat geef ik eerlijk toe. Niet iedereen kan er mee overweg dat ik iemand ben die graag je advies aanhoort maar toch een eigen pad volgt en dus mijn hart volgt (mijn intuïtie). Dat kan niet iedereen aan en vinden veel mensen lastig.
Dat is goed, dan was die persoon niet voor mijn pad bestemd zeg ik maar.
Mijn vader, overleden in 2014 lag in het ziekenhuis na een nekhernia operatie. De operatie was geslaagd maar er kwam een ziekenhuisbacterie om de hoek kijken en hij werd zieker en zieker. Op een gegeven moment was hij zo ziek dat hij niet meer geholpen kon worden en hij zou sterven in het ziekenhuis.
Hij lag in Tilburg in het ziekenhuis, ik reed zeker 3 x per week 2 uur naar Tilburg, was daar een uurtje en reed weer 2 uur naar huis.
Een week voordat hij overleed sliep ik in een familiekamer in het ziekenhuis, ik kan je vertellen voor een HSP-er een zeer slechte locatie om te zijn 24 uur per dag. Alle verdriet, pijn en ellende van iedereen die daar ligt. Ik sloeg ze op en raakte het niet meer kwijt.
Elke avond zat in die kamer te mediteren en proberen dichtbij mezelf te blijven.
Op de dag voordat ik naar huis zou gaan werd ik wakker en voelde ik “ik moet hier blijven, ik kan niet naar huis”. Ik zei tegen manlief en hij wist gelijk dat ik het bij het juiste eind zou hebben.
Die dag ben ik de hele dag bij mijn vader geweest en hebben we gepraat, gepraat en gepraat. De volgende ochtend half 7 overleed hij, met mij aan zijn zij, hand in hand.
Ik was blij dat ik er voor hem kon zijn, dat hij niet alleen hoefde te sterven want dat was zijn grootste angst.
Mijn intuïtie zei dat ik niet naar huis mocht gaan en ik was blij dat ik weer naar haar geluisterd had. Was ik naar huis gegaan dan was mijn vader alleen gestorven, dat waar hij het meest bang voor was.
Probeer te vertrouwen op je intuïtie, hoe lastig ook. Het kan je zoveel moois brengen!
